Na de diagnose ME/cvs |Hoe ik herstelde tegen alle verwachtingen in

Posted on
ME/cvs, Sharon Uitendaal, Youngcoach

Voordat ik ga schrijven over nieuwe dingen, vind ik het belangrijk om mijn verhaal op te pakken waar die gebleven was. Mijn laatste blog 4 jaar geleden, eindigde namelijk met mijn diagnose ME/cvs. Hoewel ik het schrijven graag door wilde zetten, wist ik simpelweg niet hoe. Alle blogs op mijn website waren geschreven vanuit mijn ervaring met een burn-out. Was dit nog wel waar?
Daarnaast heb ik het altijd belangrijk gevonden om mijn verhalen met een les of iets positiefs af te sluiten. Heel eerlijk, voelde dat voor mij in die tijd onmogelijk. Want ik wist het simpelweg niet meer.

Hoop

Hoe naar het hebben van een burn-out ook was, ik heb altijd het gevoel dat het goed zou komen. Natuurlijk twijfelde ik daar wel eens aan, maar diep van binnen wist ik dat het tijdelijk was.

“Toen de arts mij een andere diagnose gaf en vertelde dat ik niet meer beter kon worden, viel het laatste dat ik had weg, namelijk: HOOP.”

Nu achteraf besef ik de kracht van dat woord. Zolang je hoop hebt, heb je zoveel meer kracht dan je zelf doorhebt.

Maargoed, dat was voor mij op dat moment weg. Ik viel nu niet alleen lichamelijk in een dal maar ook geestelijk zat ik er helemaal doorheen. Ik vind het moeilijk om te zeggen dat er momenten zijn geweest waarop ik me afvroeg of het leven nog wel zin had en het me zelfs een gekke troost bood dat ik altijd nog dood kon gaan. Iets wat ik overigens nooit echt heb overwogen, maar ik kon me inleven in mensen die daar wel voor kiezen.

Het lastigste van alles was misschien nog wel dat de arts me naar huis stuurde met die heftige diagnose, maar verder niks voor me kon betekenen. Er was per slot van rekening nog geen medicijn. Ik wist niet naar wie ik toe kon gaan om me te helpen en na alle hulpverleners die ik al gezien had was mijn vertrouwen daarin sowieso al erg ver te zoeken. Wanneer ik op internet zocht naar ervaringen van andere mensen en hoe zij eruit waren gekomen, vond ik het ene erge verhaal na de ander. Nergens heb ik iets kunnen vinden van iemand die daadwerkelijk herstelde. Daarom vind ik het ook zoooo belangrijk om te delen dat dat dus wel degelijk mogelijk is!

Psychotherapie

Bij toeval ben ik uiteindelijk bij de man terecht gekomen die (dat kan ik wel zeggen denk ik) mijn leven heeft gered. We zijn gaan zoeken naar een psychotherapeut die heel veel ervaring had. Uiteindelijk heb ik iemand gevonden die psychotherapeut en psychiater is geworden, nadat hij 25 jaar arts was. Waarom? Omdat hij zag dat bijna alle mensen die in zijn praktijk kwamen een psychische oorzaak hadden voor hun lichamelijke klachten. Hij zag hoe erg je lichaam en geest verbonden zijn in plaats van dat het twee afzonderlijke dingen zijn. Dat is ook wat hem onderscheidde van de rest van de hulpverleners die ik gezien had.
Daarnaast was hij eigenlijk al met pensioen en deed hij dit puur uit zijn hart. Hij vertelde me dat hij vaker mensen had geholpen met ME/cvs en dat het volgens hem niet uitmaakte wat de diagnose was die ik gekregen had, want wat ik ook had: ik zou beter kunnen worden.

Ik herinner me nog hoe ik in het begin naar de therapie sessies gebracht moest worden door mijn ouders, te zwak om zelf heen te gaan. Hij vroeg me wel eens of ik zelf geloofde dat ik beter zou worden. Mijn antwoord hierop was een pijnlijke nee. Zijn woorden op dat moment bezorgen me nog steeds een brok in mijn keel:

“Als jij het even niet gelooft hou ik wel vertrouwen vast voor ons allebei”

De weg omhoog

In de twee jaren daarna dat ik bij Gert (want zo heet deze man) in therapie ben geweest, ben ik langzaam in gaan zien dat mijn lichaam een spiegel is voor wat er (al dan niet onbewust) in mijn geest gebeurt. Ik heb inzicht gekregen in de negatieve overtuigingen die ik over mezelf had en heb geleerd wat de rol van opvoeding is in hoe je zelf tegen dingen aankijkt. Mijn lichaam stond na al die jaren nog steeds bevroren in de stress stand. Het fascinerende is dat ik dit zelf niet doorhad en geen van alle hulpverleners die ik gezien heb, dit gesignaleerd had.

Langzaam maar zeker maakte ik stapjes vooruit. Onderwerpen als self-care en dankbaarheid zijn hierdoor heel belangrijk geworden in mijn leven. Het intensieve werken aan mezelf heeft mijn kijk op het leven super veranderd en op een gekke manier ben ik dankbaar dat ik dit meegemaakt heb.

Nu een paar jaar verder, woon ik alweer 1,5 jaar in Groningen en leef ik een heerlijk leven als student. Ik geniet denk ik meer dan wie dan ook en ken mezelf ondertussen super goed. Mijn grenzen liggen nog steeds wel iets lager dan die van een ander, maar niet meer zodanig dat ze een probleem opleveren in mijn functioneren.

Voor nu wil ik deze blog afsluiten en hoop ik jou dat ene zo belangrijke woordje mee te kunnen geven: HOOP! Want die is er altijd.

Liefs,
Sharon

Lees ook:
– Een nieuwe start
YoungCoach spreekt tijdens studiedag over prestatiedruk

  • Share

0 Comments

Leave a comment

Your email address will not be published.