Slaapproblemen waren een van de vervelendste klachten tijdens mijn burn-out. Een regelrechte ramp.. Ontzettend vervelend want juist tijdens mijn burn-out wilde ik niks liever dan slapen en had ik het ontzettend hard nodig voor mijn herstel.

Zodra ik in mijn bed ging liggen sloeg mijn lichaam compleet op hol. Hoe dit voelde is moeilijk te beschrijven maar vaak had ik het zo koud dat ik 3 dekens, een trui en dubbele sokken kon gebruiken, maar het alsnog een paar uur duurde voor ik enigszins op acceptabele temperatuur was. Wat ik ook deed, mijn lichaam was niet in staat zichzelf warm te houden. Verder waren mijn gedachtes moeilijk rustig te houden. Ik ben van mezelf een piekeraar, maar dat is niet te vergelijken met hoe ik dat tijdens mijn burn-out ervaren heb. Vaak dacht ik niet eens bewust maar raasde de gedachtes en beelden als een storm door mijn hoofd. Hoe meer “prikkels” ik die dag gekregen had, hoe erger deze klachten waren. Maar ook op dagen waar ik niks bijzonders deed, duurde het vaak uren voor ik in slaap was.

“Hoe meer “prikkels” ik die dag gekregen had, hoe erger deze klachten waren.”

Het volgende probleem: nachtmerries

Dan kwam het volgende probleem: nachtmerries. En niet zomaar nachtmerries.. dagelijks had ik er meerdere per nacht. Totaal in paniek schrok ik wakker. Het duurde vaak uren voor ik weer een beetje rustig was en weer kon slapen. Ook overdag achtervolgden de beelden me vaak nog. Ik bereikte zelfs een punt waar ik gewoon bang was om te slapen. Op de zeldzame nachten zonder nachtmerries werd de slaap me nou ook niet gegund en werd ik ook tig keer per nacht wakker.
Uiteindelijk werd ik nog moeier wakker dan ik ging slapen. Totaal gebroken begon ik als geest de dag.

 

Wat ik heb gedaan

Dat slaapproblemen bij een burn-out vrijwel altijd voorkomen wist ik. Hoe ik er vanaf kon komen werd me dan weer nergens verteld. Ik had zo’n beetje alle standaard dingen al geprobeerd: lezen voor het slapen gaan, slaapthee en een vast ritme qua opstaan en naar bed gaan. Ook kwam ik alleen nog maar in mijn kamer om te slapen (ja en om muziek te maken) en ik zorgde dat ik genoeg daglicht zag en (op mijn manier) bewoog (lees: sporten en burn-out). Vooral de laatste twee dingen hebben me wel geholpen maar een echte oplossing kon ik niet vinden.

“Dat slaapproblemen bij een burn-out vrijwel altijd voorkomen wist ik. Hoe ik er vanaf kon komen werd me dan weer nergens verteld.”

Door een ritme op te bouwen en standaard om een bepaalde tijd te gaan slapen en weer op te staan, kon mijn lichaam zich daar een beetje op voorbereiden. Om dat extra te stimuleren gebruikte ik melatonine (ons natuurlijk slaapstofje). Ook nam ik GABA (een aminozuur dat de externe prikkels afremt waardoor het denken wat meer tot rust komt). Ik ben fel tegen pillen en onnatuurlijke middelen maar omdat je lichaam dit zelf ook aanmaakt, durfde ik het te gebruiken. Of het me uiteindelijk geholpen heeft durf ik niet te zeggen. Wel merkte ik duidelijk dat als ik vooral de melatonine niet nam, ik sowieso slechter sliep. Het deed in ieder geval meer goed dan kwaad.

 

Slaappillen

Pas in het aller laatste stadium van mijn burn-out heb ik af en toe een echte slaappil genomen. (Namelijk, Zolpidemtartraat op recept van de dokter). Echter, niet uit vrije wil. Mijn ouders hebben me gedwongen naar de dokter te gaan omdat ik gewoon krankzinnig dreigde te worden van de vermoeidheid. Ze vonden het gevaarlijk worden en moesten naar hun zeggen “echt ingrijpen”.

Op dat moment was ik me er zelf niet zo bewust van hoe erg ik er aan toe was, dat is pas achteraf gezien. Ik herinner me nog de “waas” die constant in mijn hoofd aanwezig was. Alsof er zich een grijze wolk in mijn hoofd bevond, die me langzaam downer en downer maakte. Ik was mezelf niet meer.
De slaappillen waren nou ook niet echt geweldig want ik ging er enorm van hallucineren en ben er zelfs een dag compleet stoned van geweest, maar soms was het echt nodig om de neerwaartse spiraal een beetje te doorbreken.

 

Geduld

Uiteindelijk is het punt dan je cortisol-level tijdens een burn-out helemaal van streek is. Geduld en tijd is dan ook eigenlijk het enige medicijn, hoe vervelend het ook is. Maar uiteindelijk komt het echt goed en daar ben ik het levende bewijs van. Naast dat ik actief aan mijn nachtmerries gewerkt heb (namelijk door EMDR), ben ik in het algemeen steeds beter gaan slapen naarmate mijn burn-out vorderde. De slaapproblemen zijn dan ook echt niet blijvend.
Wil je voor je gevoel toch wat doen? Lees dan mijn 5 tips voor beter slapen.

 

Lees ook: